Lunarea
Lunarea, De wereld van Panteni
Nieuws / News
De nieuwste schrijfsels kun je hier vinden The newest writings can be found here
Panteni's world
History
How Panteni became
From the earliest times of consciousness op to the beginning of his end. The early beginnings of Panteni.
Plans for the world
The near Future the world in a few years
We stand on the brink of a revolution, on the brink of a new age. What will your place be in that world?
Writings of a Madman
Writings of a Madman
Gedichten / Poems
The Essence of Magic
Manifest of Life
Kansen
Controle
Prophecies
Prophecies
Prophecies
Article 1
De Zoon en Dochter van de Ene
De Zoon en de Dochter van de Twee die één zijnzullen rijden op de vier paarden van waterom met de grote golf van waterinkeer te brengenVoor de Ruiters van het vuuren de Dochters van de AardeWeer vrijelijk zullen wandelen over de aardeEn de grote Golf van verandering brengenZullen de strijders van de dood oogsten en opnieuw zaaien
Article 2
De Moeder en de Slang
Als de moeder aller moeders weer gewekt zal wordenEn haar kinderen tot rust brengtZullen de mensen wenen en brullenBij de terugkeer van het Ene kindAls de dag komt de de slang gewekt wordtDe Dame van het Zwaard ten strijde trektDe vogel van het vuur zal vliegenEn de Avatars van de Goden ontdooienZullen de Zoon en de Dochter van de Twee die Één zijnéénheid brengen en de wereld redden
Article 3
De zonen van de Zee
Als de Zonen van de Zee herrijzenen de koningen van vuur ten strijde trekken tegen de machtenZullen de grote veranderingen op de vleugels van luchtzich als de zaden over de dochters van de aarde verspreidenHet einde van de kinderen van de Ene zal in zicht komenAls de Zonen van de Zee terug keren naar hun moederEn de koningen van Vuur geblust zijnDe kinderen van de Ene zich tot de maan wendenZal de rust wederkeren
Back
Contact
Panteni Maitreyya Saladin
Druk hier voor de site van reiki/seichem master Kitty Hekelaar
Gedichten Poems
Gedichten Poems
Mijn Opdracht
Dying Raven
Het lichtje
Hidden Devil
Back
Dying Raven
Dying Raven
dying raven in the nightfilled with wisdom and with mighttell about the cold dark skiesabout the clouds when your wing fliesabout the pain, the loss the sorrowand if true love will come tommorowRaven lord of birds please sayis it the world that ends today?my pain my love, it is all in vainbut what will our mother earn and gainpass on your wisdom, of feather and beakteach us to grow, to find what we seekfor darkness grows all around usand we can not get out
Back
Het lichtje
Het lichtje
Morgen als ochtend niet aankomt Het grijs al ons blauw verdrijft De storm heerst binnen in ons hart en de nacht al ons licht bedreigt Morgen zal dan de dag zijn Dat ik liefde en hoop verlies Want vandaag al vrees ik dat morgen En dag wordt van duister en haat één lichtje is al dat ik nodig heb één lichtje in ´t diepst van m´n hart één lichtje om angst te verdrijven één lichtje dat ik vind in jouw hart Want in jou hart zijn mijn vleugels alleen in jou vind ik hoop alleen in jou zit mijn liefde, geloof alleen in jou ben ik compleet Wanneer dan die dag komt, die morgen dat grijs overheerst, niet het blauw zal dat kleine liche mij leiden dat lichtje dat ik vind in jou
Back
Panteni's world
Hidden Devil
Hidden Devil
I feel the darkness grow inside mea monster hidden deepthat strangles, captivates my heartTakes hostage my pure loveMy mouth enchained, My hands are boundsuspicion growing fastfor love is like that poisenous stinga rabit bite of houndsNow anger rages, hate explodesThis devil hidden deepemerges to welcome you in bedand endlessly enjoyUncontained, never tamedunleashed upon this world
Back
Mijn Opdracht
Mijn opdracht 2
Mijn Opdracht
Op de dag dat ik ga sterven dans ik morti tegemoed alle pijn en alle scherven laat ik achter, als dat moet ik dans met dood, ik dans met leven ik keer terug naar m'n aards bestaan en laat de mensheid huilen en beven voor al het leed dat is gedaan Ik ben altijd geweest, en zal altijd zijn Ik eer de goden, en laat los alle pijn ik creëer en vernietig, met aarde, wind en vuur En met het grootse water, telt de mensheids laatste uur Goden, wolven sta me bij Morti, raven breng de dood Het grote water keert het tij en ik zal doen wat u mij ooit gebood. Als u dat wil, zal het zo zijn Ik geef gehoor aan de goden in de maneschijn en brengen zal ik, evenwicht. Voordat ik wandel, in het licht. Want het einde der tijden, komt steeds dichterbij Ik zal de aarde bevrijden Bij het keren van de tij. Door de ruiters van onrecht, vernietiging en pijn de mensheid der aarde, zullen niet langer zijn Zo talrijk de doden, de verwoesting het leed Maar zonder de mensheid, vervul ik dan mijn eed. Dan is natuur, van het juk bevrijd en ben ik de ene, die eensweer in glorie rijdt.
Op de dag dat ´k kom te sterven dans ik morti tegemoed Al ´t genot en alle scherven laat ik achter, als dat moet Ik dans met dood, ik dans met leven En ik treed terug naar ´t aards bestaan Ik laat de mensheid sidderen en beven voor al het leed, dat is gedaan Ik ben geweest, zal altijd zijn De zon die eer ik, net als maneschijn En brengen zal ik evenwicht Voordat ik wandel, als het licht Goden, wolven, sta me bij Morti, Raven, breng de dood Serena, water, keer het tij Ik zal blind doen, wat u ooit gebood Dan strijden wij samen, arm aan arm Tegen de oorlog, vernieting en pijn Vinden wij de rust, zo blij en warm In de armen van de dood, daar horen wij te zijn Ardatera, moeder, Wij laten u weer leven Wij stoppen met nemen, zullen u weer geven onze speeltuin, uw lichaam, zo warm doch guur Wij zijn dan weer een, met en in de natuur Zo Wandelen wij, naar een nieuwe dag Een leven vol rust, waarin alles mag De goden, de bomen, de dieren en wij Zijn allen weer Vrienden, Weer een, en vrij
Back
The Essence of Magic
De Aard van Magie
The Essence of Magic
Magic, a lot of mystery surrounds this subject. Some see it as a thing that finds its origin with the devil, others say it comes from God. Then there are people that say that magic comes from mother nature, and even those who think that everything they do, live and think is magic. I dont know exactly how to go on now, cause how do I describe something that cant be caught with words. How do I describe love and hate? And deep misery? We can describe the symptoms, bitter tears, a warm feeling or the tension. But the feeling itself? That one is so bound by the subject that there aren't enough words in whatever language we have created to describe it. Something like that cannot be described by science, nor whatever has caused it. And I hope no one will ever be able to do that, I have found just one word in English to describe it: magic. Im not talking about eating the flesh and drinking the blood of the son of god, not about praying nor meditation. Not a spell or a ritual. Im talking about the essence of magic. All these things are wonderful, they can give you hope. These actions can help to pursue and reach happiness and love. But what a lot of people , including me, forget, is that those things are just the means to reach magic. Nirvana, heaven, enlightment and in my eyes the unison are the ultimate goal. But how can we reach that ultimate goal if not trough the magic of emotions, the magic of words, the magic of loving. And to reach those means we indeed need to pray, meditate and perform rituals. The ultimate goal is different for every person. But there seem to be resemblances. Something we all long and live for, and we think those things cant be reached on earth. Rest, peace, love, unison, balance. Being one with the world and the divine power is something that lays ahead of us, but it is something we cant reach here. Rubbish.Magic is something that can be achieved at all times and in all places. Even here on earth. But to reach it we have to do something we humans find very difficult. The thing I think is the most important thing to reach heaven on earth. But before I tell you all the big secret of magic, I shall give some illustrations. What do you need to truly enjoy being in a lovers embrace? What do you need to enjoy something you have made with your own hands? What do you need to separate you from the others? And what do you need to get closer to others?You can lay in the arms of a lover, feel good and peaceful. You can scout the body of the other with all of your fingertips, without knowing what you are really doing. You can kiss, feeling the lips of the other in de inner core of your soul. Like a caress, that heals the wounds. It can help you forget all of your worries. But at that moment you do something that at all other places you lack. You feel one with the other. And that feeling of unity is the direct derivation of one of the most pure of our instruments. You surrender. With a brush in your hand, or with a keyboard underneath your fingers you work almost automatically. You put your feelings and emotion on a paper, a painting. You derive it from a rock or you use a camera or your eloquence. You do something you truly enjoy. And none of the people that do that could tell you how they have done it. What distinct a masterpiece from a rag? Many authors and painters think on the forehand what they want more or less. But the painting goes all by itself. All of those people will tell you that the more you think and force the work, the worse it will be eventually. Its magic that creates a masterpiece: You surrender. You do the things you want to do. But you are being obstructed by so many things in life. What will others think of what I am doing, what do I want to achieve? You might not have the means like money or time. But the true fear to distinct yourself from all of the others is something that a lot of people have trouble admitting. You will have to throw everything youve been taught and achieved overboard. It doesnt matter in what subject you want to be different. It will be difficult at all times, because to be distinct, you will have to be different from the others, and other people will find it difficult to live with or to get used to that idea. But surrender yourself to the one thing you want to transcend in, because then you can be truly happy. It can be a change of job, or the fact that you want to be a politician or just transcend in doing absolutely nothing. But you will have to step out of the pattern youve created and were youve been stuck it. You will have to surrender. Okay, my final statement now, bringing yourself closer to others. The hardest way of surrendering. Because, to be closer to another, you will have to expose yourself. You will have to fully trust the other person. You have got to give up something of your being to another en get to know the other, and not expect anything in return. But also you will have to accept the imperfections of the other. And appreciate it if the other reveals itself to you and trusts you. That may well be the hardest way of surrendering. To surrender, it is very difficult, but not impossible. We can create our own heaven on earth, we can live magic every day if we surrender to each other and ourselves. Then we can truly enjoy the rollercoaster of life, with all of its ups and downs. Another thing we will have to surrender to. Because it is not a guarantee for an easier life. But it is to a more bearable one. Surrender to the pain, the sorrow and the anger, and you will see that the emotions arent that bad. It are the expressions of other emotions we have hidden, of which you dont know how to show. But let them be. Because if you fight them, they will strike harder and stronger. Maybe not immediately, or tomorrow but then next year it will come for its redemption. Because we have got to face things that we dont want to face. We are not perfect. But then comes the most difficult of all surrendering. Surrender to yourself, your desires, your goals. Because how many people fight with themselves because society expects them to be gray mice that mingle in the herd. But how can you transcend? Well, just by being yourself from top to bottom. Love yourself, love your abilities, love your desires and succumb to them. Then you will see how beautiful life can be en you will see that magic truly exists. Because then you can give yourself to others and then you will know that we can make a heaven here on earth.The essence of magic, surrender to whatever life brings you, surrender to your friends and lovers but above all, surrender to yourself.
Magie, daar hangt een hele mysterieuze sfeer omheen. Het wordt door sommigen gezien als iets dat van de duivel komt, voor anderen is het iets dat van God komt. Weer anderen zien het als iets van de natuur en dan zijn er ook nog de mensen die in alles wat het leven brengt magie zien. Waar ik nu weer verder zal gaan weet ik nog niet, want hoe beschrijf je iets dat niet met woorden te beschrijven is. Hoe beschrijf je liefde? Hoe beschrijf je haat? Hoe beschrijf je intens verdriet? We kunnen de symptomen beschrijven, we kunnen de gevolgen beschrijven. Maar het gevoel zelf? Dat is zo aan de persoon gebonden dat het niet te beschrijven valt. Voor zo iets dat de wetenschap niet kan verklaren, en ik hoop dat ze dat nooit zullen verklaren heb ik maar één woord: Magie. Ik heb het dan ook niet over het eten en drinken van het vlees en bloed van een profeet, niet over bidden of mediteren, niet over spreuken en rituelen. Ik heb het over de essentie van magie. Al die dingen zijn mooi, kunnen voor iemand hoop geven. Ook kunnen die dingen helpen om geluk en liefde te bereiken. Maar wat veel mensen , ikzelf incluis, vergeten, is dat die dingen de middelen zijn om de magie te bereiken. Het Nirwana, de hemel, verlichting en in mijn ogen de eenwording zijn het uiteindelijke doel. Maar hoe kunnen we die anders bereiken als via de magie van het gevoel, de magie van het woord, de magie van het liefhebben. En om die dingen te bereiken hebben we inderdaad het bidden mediteren en de rituelen nodig. Het uiterste doel is voor iedereen anders. Maar er lijken grote overeenkomsten te zijn. Namelijk iets wat we allemaal nastreven en waarvan we denken dat die niet op aarde te bereiken zijn. Rust, vrede, liefde, eenheid, balans. Het één zijn met de wereld en de goddelijke kracht is iets wat voor ons in het verschiet ligt, maar iets dat we hier niet kunnen bereiken. Onzin.De magie is namelijk dat dit altijd te bereiken is. Ook hier op aarde. Maar voor ons mensen is er één ding wat altijd moeilijk is. En datgene is iets waarvan ik denk dat het het belangrijkste gegeven is om die hemel op aarde te creëren. Voordat ik dat publieke geheim vertel, zal ik eerst een toelichting geven. Wat heb je nodig om waarlijk te genieten in de armen van een geliefde? Wat heb je nodig om te kunnen genieten van een werk dat je zelf hebt gecreëerd? Wat heb je nodig om jezelf te kunnen onderscheiden van anderen? En wat heb je nodig om jezelf nader tot anderen te brengen?Je kunt in de armen liggen van een geliefde, je fijn en rustig voelen. Je kunt het lichaam van de ander met al je vingertoppen ervaren, zonder jezelf bewust te zijn van dat wat je doet. Je kunt zoenen, de lippen van de ander in het diepst van je ziel voelen. Als een streling, die de wonden verzacht. Het kan je helpen al je zorgen te vergeten. Maar op dat moment doe je iets wat je op andere momenten in het leven niet doet. Je voelt je namelijk één met de ander. En dat gevoel van eenheid is het directe gevolg van één van de zuiverste instrumenten van de mens. Overgave.Met een penseel in je handen, of het toetsenbord onder je vingers werk je bijna automatisch. Je zet je gevoel op papier, op een doek. Je haalt het uit een beeld, uit een camera of uit een redevoering. Je doet iets wat je echt wilt. En geen van die mensen zal je echt kunnen vertellen hoe zijn werk tot stand komt. Wat onderscheid een meesterwerk van een vodje? Veel auteurs en schilders bedenken van tevoren wel ongeveer wat ze willen. Maar het schilderen gaan vanzelf. Elk van die mensen zal bevestigen dat hoe meer je erover nadenkt en hoe meer je het forceert, hoe slechter het stuk zal worden. Het is weer dat magische woord dat leid tot een meesterwerk: Overgave. Je doet dingen die je graag wilt. Maar je wordt belemmerd door zoveel dingen in het leven. Wat zullen anderen ervan denken, wat wil ik bereiken. Je hebt misschien de middelen niet zoals geld of tijd. Maar de echte angst om je te kunnen onderscheiden van anderen is dat er iets voor nodig is, waar mensen heel veel moeite mee hebben. Je moet alles wat je hebt geleerd en gekund overboord gooien. Het maakt niet uit waarin je je wilt onderscheiden van anderen. Dat is iets wat altijd moeilijk is, want om jezelf te onderscheiden moet je anders zijn als anderen, en anderen zullen daar altijd moeilijk aan kunnen wennen. Maar geef je over aan dat waarin je jezelf wilt onderscheiden, want dan kun je gelukkig zijn. Het kan zijn dat je van baan wilt wisselen, dat je een politicus wilt worden of dat je jezelf gewoon wilt onderscheiden in het niets doen. Maar daarvoor moet je jezelf eerst loslaten van het patroon waar je inzat en overgeven aan het gevoel. OvergaveHet laatste punt, jezelf nader tot een ander brengen. De moeilijkste manier van overgave. Omdat je, om nader tot een ander te komen, jezelf moet blootgeven. Je moet de ander vertrouwen. Je moet iets van jezelf opgeven en de ander leren kennen, en daar niets voor terug verwachten. Maar je moet de ander ook met al zijn imperfecties accepteren. En waarderen als een ander zichzelf blootgeeft en jou in vertrouwen neemt. Dit is misschien wel de moeilijkste manier van overgave. De Overgave, het is moeilijk, maar niet onmogelijk. We kunnen onze eigen hemel op aarde creëren, we kunnen elke dag magie beleven als we ons overgeven aan de ander. We kunnen echt genieten van het leven met alle ups en downs. Want ook daar moeten we ons aan overgeven. Het is namelijk geen garantie van een makkelijk leven. Maar wel van een draaglijker leven. Geef je over aan de pijn, het verdriet en de woede. En je zult merken dat dat emoties zijn die zo slecht nog niet zijn. Het zijn uitingen van emoties die je anders niet kunt uiten. Maar laat ze er zijn. Want als je ertegen vecht zullen ze alleen maar sterker en harder toeslaan. Misschien niet meteen, of morgen, maar volgend jaar komt het zn wraak halen. Want we moeten dingen onder ogen zien die we niet onder ogen willen zien. Namelijk dat we zelf ook niet perfect zijn. De moeilijkste overgave. Een overgave aan jezelf, je verlangens, je doelen. Want hoeveel mensen vechten er wel niet met zichzelf omdat de maatschappij verwacht dat ze grijze muizen zijn die zich voegen in de kudde. Maar hoe kun je excelleren? Door op en top jezelf te zijn. Hou van jezelf, hou van je kunne, hou van je verlangens en geef je eraan over. Dan zul je zien hoe mooi het leven kan zijn en zul je zien dat magie echt bestaat, want dan kun je jezelf aan een ander geven en zul je weten dat we de hemel op aarde zelf kunnen maken. De essentie van magie, geef je over aan het pad van je leven, geef je over aan je vrienden en geliefden, maar bovenal, geef je over aan jezelf.
Back
Manifest of life
Manifest van het Leven
Manifest of Life
Each person comes, sooner or later, at the point at which they question themselves what the point is of well, just about everything. Does everything I have done and reached have a purpose? Why did or didnt things happen and above all, why did they happen? I reached this point a short while ago. I am no saint, not even close. I am not the easiest person to live with, but do I deserve all of this? Or is this not a matter of deserving? I dont know. Still, people treat me like shit albeit the efforts I have made. As soon as people get to know me better they start taking a distance from me and I just dont know why. I try to tell myself that people dont like mirrors, and because I can be quite reflective people push me away. But have I been seeing it all wrong? Are all those people just mirrors to me and am I not the person that is pushing everything away?I want to believe with all my heart and soul that the great weaver doesnt put more on my path of life than I can handle. That she will push me to my limit, but will never ask of me that I cross that border. After all of those years of deceit and lies I want to get rid of it. But I seem to be trapped in all the deceit in the world. Is that maybe the reason Im being punished, because I see the trap and want to break out of it? I want to carry the burdens of the entire world. But the burdens seem to be so heavy that I have distanced myself from them. I want to carry everybodys burden, every person his sins. I try to take people the way they are. But is it made so difficult for me? Why doesnt there seem to be an easier path for me to take?And I know, none of the paths to walk are in whatever way easy. Even if it seems like heaven on earth, even then there seems to be a suffering that for every person seems almost unbearable. In Holland we have a saying: Luck is with the dumb. And I am convinced that the lower your intelligence, the easier life is. Not because you have less troubles. But because your mind isnt a rollercoaster that always looks at all of the probabilitys and possible outcomes. You dont think about love and happiness, but you just enjoy the fact that they are there. Because we all are on a desperate search for something that has got nothing to do with intelligence, wisdom or knowledge. On the contrary, all of these aspects seem to be obstructing the loving. No, life isnt easy on us. Or shall I just return the ball to myself, life isnt easy on me. Things arent made easy for me. Not even now, Im lost, rootless. Looking forward to the day of my passing on because that day the great unification comes a bit closer. People that say theyve got old or ancient souls most of the time dont have any idea what they are speaking of. The suffering, the longing and the feeling of disconnection that comes with it. All good people go first is what people shout then. Gandhi & Lennon are good examples of this fact. But people dont realize that these people have been on this earth for a very long time to complete their task, their part in the big stage that is called humanity. The feeling of being the odd one out, thinking differently than all other people. That is what made them different. But I still dont understand how they could keep on living with themselves and the world although they thought in another way. Than humanity couldnt accept them has been made obvious by the fact that they both where murdered. And I think that has got one reason: people dont want to see they arent loving creatures, that almost everything they do has been build on a strong foundation of destruction and. That with every little action they make they are causing death. People dont want to see the fact that our society had been based on the lack of equality, destruction and death. They dont want to see that the only way they can be happy is a path that destroys our mother. Mother nature. She is ruthless, she is hard and she is strict. But she is the one that has given us our lives. She is the only one that can nurture us, and that is all she has done. And not only that, but she has also given us the opportunity to exhale above all other, to invent and make things that go further that picking out ants out of their holes with a stick. But we dont want to see that. Humanity has reached this point all by itself. Like teenagers we think that we are above all other and that we have done it ourselves. But the how? We dont want to think of that. The fact is that all we have done has been spitting in the eyes of the mother, another fact we dont want to see. But look out of your window and think about what you see. Do you see beautiful buildings? Do you see the masterpieces of humanity that made our lives so much easier? If that is what you see you are a part of humanity that in his arrogance cant see further than their noses. Everything weve got, we have received by the grace of the gods, it doesnt matter which deity you believe in. Do you know what I see when I look out the window. Maybe even when I look trough the same piece of glass? Death, destruction, violation and auto-mutilation nay, auto-destruction. What you are looking at may have been a beautiful lake where fish swam freely, a place where otters and beavers played and lived. With wonderful storms and clear days. Or it could have been a forest where a badger was out on the hunt from its burrow, and rabbits jumped and ran. Where a majestic elk let his song roar during mating season. Or maybe it was just a wonderful plain where huge herds of horses and buffalo could run freely. And now? Bricks, concrete and glass.Why does it seem to be so difficult to be happy nowadays? Why does it seem that every person is pursuing their own happiness? Exactly that! Because we all have a part of that egocentric and arrogant group of people that cant see further then their noses. Isnt life easy now? Isnt winter easier to live trough now? To have dinner on the table we only need to go to the store, wrap the food out of its plastic and put everything on the stove (or just shove it in the microwave). But what kind of living is that? Please meditate on this question? I dont want to make you feel unhappy. I want to show you the life that you lead. Because how can you be horrified by things as murder, but dont realize the murder you commit every day just by living that life? Because what makes your life more worthy than the life of that tree, or the life of that mosquito?I can give you the answer to that question. In not a single way your life is worth more than the life of that tree or that mosquito. And I hope the day will come when you realize that the tree has a lifespan that is so much greater than yours, and the fact that the mosquito has a real purpose in life. That they have an actual place in this world and we people dont. That every animal in the picture, every plant and every organism fits in this great scheme of things. That is the day you will come to realize that the only anomaly in the painting of life is Humanity. We dont belong here. En our intellect makes us see that we dont fit in the picture. That day you will probably ask yourself the question: if we disappear, from one day to the other. Who will miss us on the long term?Nobody
Ieder mens komt vroeg of laat op het punt waarop die zich gaat afvragen waar alles nou goed voor is. Of alles wat hij heeft gedaan wel nut heeft gehad en waarom het allemaal wel of niet gebeurd. Door mij kwam did moment net. Ik ben geen lieverdje, verre van. I ben ook zeker de makkelijkste niet, maar verdien ik did allemaal? Of is het geen kwestie van verdienen? I weet het allemaal niet meer. Nog steeds word ik ondanks al mijn effords behandeld als stront. Zodra mensen mij beter leren kennen beginnen ze afstand van me te nemen en ik zie nog steeds niet in waarom. I probeer mezelf wijs te maken dat het komt omdat mensen niet van spiegels houden en mij daarom wegduwen. Maar zijn het niet al die anderen die spiegels vormen voor mij? I wil er heilig in geloven dat de weefster niet meer op je pad legt als dat je aankunt, dat ze je tot het uiterste zal brengen en drijven, maar dat ze nooit zal vragen eroverheen te gaan. Na al die jaren van liegen en bedriegen wil ik er vanaf. Maar ik lijk verstikt te zijn in de leugens. Zal ik daarom gestraft worden? I wil ieders lijden dragen, maar mijn eigen lijden lijkt zo ondraaglijk te zijn dat ik er zelf afstand van heb genomen. Ieders last wil ik dragen, ieder zn zonde. I probeer iedereen te nemen zoals hij of zij is. Maar waarom word het mij zo moeilijk gemaakt. Waarom lijkt er geen makkelijkere weg te zijn dan het pad dat ik nu bewandel. En ik weet, geen van de te bewandelen paden is een makkelijk pad. Al lijkt het rozegeur en maneschijn dan nog lijkt er een lijden achter te zitten wat voor ieder ondraaglijk is. Het geluk is met de dommen wordt er ook wel gezegd en ik ben er nog steeds van overtuigd dat hoe lager je mate van intelligentie is hoe makkelijker het leven lijkt. Omdat je gedachten dan niet steeds alle kanten op razen en alle mogelijke opties bekijken. Waardoor je inziet dat het geluk en de liefde waar we allemaal zo wanhopig naar op zoek zijn iets is wat niets met intelligentie, wijsheid of kennis te maken heeft. Sterker nog, deze aspecten lijken het liefhebben alleen maar in de weg te zitten. Het wordt ons zeker niet makkelijk gemaakt, of zal ik het maar weer op mezelf betrekken. Het wordt mij niet makkelijk gemaakt. Zelfs nu, ik ben de weg kwijt, ontheemd. Verlangend naar de dag van mijn sterven omdat dan de grote eenwording weer een stap dichterbij is. Mensen die zeggen dat ze een oude ziel hebben, hebben geen idee waarvan ze praten of spreken. Hebben geen idee van het lijden, verlangen en ontworteldheid wat ermee gepaard gaat. De goeden mensen gaan als eerst wordt er dan geroepen. Gandhi & Lennon zijn twee voorbeelden. Maar de mensen beseffen niet dat, dat mensen zijn die er al tijden zijn geweest voordat ze hier hun taak afmaakten. Het gevoel er niet bij te horen, het anders denken als de andere mensen. Dat is wat ze anders maakte. Maar ik begrijp nog steeds niet dat ze ondanks dat ze anders dachten als de meeste mensen met zichzelf konden leven. Dat ze door andere mensen niet werden geaccepteerd is wel duidelijk geworden nadat ze waren vermoord. Want mensen willen niet inzien dat ze niet liefhebben, dat bijna alles wat ze doen vernietigend werkt en dat elk wissewasje dat men gebruikt doodt. Mensen willen niet inzien dat ze leven in een maatschappij gebaseerd op ongelijkheid en dood. Ze willen niet inzien dat de enige manier waarop zij gelukkig kunnen zijn gaat over de rug van onze moeder. Moeder natuur. Zij is meedogenloos, zij is hard en zij is streng. Maar ze heeft ons het leven gegeven. Ze kan ons voeden en dat heeft ze gedaan. En dat niet alleen, ze heeft ons de mogelijkheid gegeven om te excelleren boven de anderen, om met onze eigen handen en onze eigen gedachtes dingen te kunnen maken die verder gaan dan een stokje om mieren mee uit een gat te halen. Maar wij willen dat niet zien, de mens is zelf zo ver gekomen. Wij staan boven alle anderen en dat hebben we zelf gedaan. Maar hoe? Daar willen we niet over nadenken. Het feit dat alles dat wij hebben gedaan spugen was in de ogen van onze moeder willen we niet inzien. Maar kijk eens uit een raam en bedenk je wat je ziet. Zie jij prachtige gebouwen? Zie jij de meesterwerken van de mens waardoor ons leven zoveel makkelijker is geworden? Dan behoor je tot de arrogante groep mensen met oogkleppen op. Alles wat we hebben, hebben wij bij de gratie van de Goden mogen ontvangen. Weetje wat ik zie als ik naar buiten kijk? Misschien zelfs wel als ik door datzelfde raam naar buiten kijk als jij? Dood, vernietiging, verwoesting, uitbuiting en zelfvernietig. Waar je naar kijkt was ooit wellicht een prachtige binnenzee waar de vissen vrij zwommen, de otters en bevers in konden dobberen. Met prachtige stormen en mooie heldere dagen. Of misschien was het wel een bos waar een das op jacht ging vanuit zijn hol en de konijnen vrolijk rondrenden. Waar de grote Edelherten hun zang lieten horen tijdens de bronsttijd. Maar misschien was het ook een groot grasveld waar de kudde paarden vrij konden rondrennen. En nu? Stenen, cement, beton en asfalt. Waarom lijkt het tegenwoordig zo moeilijk te zijn om gelukkig te zijn? Waarom lijkt iedereen op zoek te zijn naar het eigen geluk? Precies, omdat we allemaal iets in ons hebben van de egocentrische en arrogante groep mensen met de oogkleppen op. Het is toch makkelijker leven zo? We komen toch beter de winter door op deze manier? We hoeven om te eten nog alleen maar naar een winkel, thuis het plastic openscheuren en alles in een pan te doen (of in een magnetron te schuiven). Maar was is dit voor leven? Denk daar alsjeblieft over na. Ik wil je niet ongelukkig maken, ik wil je laten inzien wat voor wereld het is waarin je leeft. Want hoe kun je gruwelen over een moord, maar niet stilstaan bij de moord die we dagelijks plegen gewoon puur door in leven te zijn? Wat maakt jouw leven nu precies waardevoller dan dat van die boom? Of dat van die mug?Ik kan je daar denk ik het antwoord wel op geven. Je bent niets waardevoller als de mug of die boom. En op de dag dat je dat in zult zien, dat de boom zoveel ouder kan worden als jij en de mug een daadwerkelijk doel heeft in het leven . Zij hebben een plek in deze wereld en wij mensen niet. Dat is het grote verschil. Elk dier past in het plaatje, elke plant en elk organisme past in het plaatje. Het enige dat er vervormd is, is de mens. Wij horen hier niet. En onze intelligentie laat ons dat inzien. Wij passen niet in dit plaatje. Want stel jij je de vraag eens, als wij allemaal zouden verdwijnen van de een op de andere dag, wie zal ons op de lange termijn missen?Niemand.
Back
Kansen
Kansen
Het leven biedt vele kansen. De ene keer zien we ze en grijpen ze, andere keren betreden we die paden zonder dat we het doorhebben. En soms, heel soms, zien we de kansen, kijken we ze recht in de ogen en durven de kans niet aan. Meestal heeft het geen directe gevolgen, want immers, het was een kans. Maar wat voor een kans? Je weet nooit wat voor kansen het leven jouw heeft gegeven. Maar immers, het leven biedt je die kans niet voor niets. Soms geeft de kans je een hint van wat de gevolgen zullen zijn, maar meestal ken je alleen maar de directe gevolgen. Maar waarom zijn er zoveel mensen die de kansen aankijken, en dan vervolgens doen alsof die er nooit is geweest? Is het zo erg als er een verandering in je leven plaatsvindt. Zou dat zo erg zijn? Ben je tevreden met je leven? Dat zal in de meeste gevallen de rede zijn waarom mensen de kansen niet grijpen. Tevredenheid biedt namelijk een gevaarlijke waan van veiligheid. Waarom gevaarlijk? Omdat hoe veilig jij het leven ook beleeft, hoezeer jij je ook aan de regels houdt, je weet nooit wat het leven je zal brengen. Je kunt een leuke baan hebben, je zult er nooit rijk mee worden maar je kunt er fijn van leven. Je hebt een leuk gezin met een vrouw en kinderen. Een leuk huisje, geen paleis, je bent wel op je eigen vierkante meter een vorst. Het kan zelfs zijn dat het het werk is wat je altijd al hebt willen doen (ooit over nagedacht waarom?), dat de vrouw waarmee je getrouwd bent de vrouw is waar je altijd van hebt gehouden en degeen die altijd van jou heeft gehouden. Dat je de perfecte kinderen hebt waar je altijd van hebt gedroomd. En dan is daar de kans. De kans op een betere baan maar met minder zekerheid. Een risico. Want stel je gaat over van baan, en je komt niet door de proefperiode heen. Je kunt alles kwijtraken. Je kiest ervoor het niet te doen. Je blijft bij je veilige baan en je veilige leven. Denk je.Jij hebt namelijk niets te zeggen over jouw leven. Je denkt van wel, maar dat is er niet. Ongeluk ligt namelijk om een klein hoekje. Je waan van veiligheid valt namelijk weg op het moment dat er maar één van je punten wegvalt. En dan kom je tot de conclusie dat je nooit echt hebt geleefd. Je hebt je namelijk aangepast aan een zieke maatschappij. Waarom die maatschappij ziek is, daar zul je zelf achter moeten komen, er zijn een hoop goede documentaires waarin je er kunt achterkomen. Kijk een film van Michael Moore, bezoek www.zeitgeistmovie.com , of kijk gewoon om je heen en denk na over wat je ziet. Waar zijn we nou helemaal mee bezig? We zijn moordenaars, rovers, egoïsten en rascisten. En als je jezelf dat niet vindt, dan hou je jezelf voor de gek. Durf dat denkpatroon maar 's te doorbreken. Probeer maar met een helder hoofd naar de wereld te kijken en naar jouw ideeën. Je leeft in een illusie, en bent daar tevreden mee. Want als het er puntje bij paaltje op neerkomt, waar draait het dan om in dit leven? Die baan? De liefde? Jezelf voortplanten? Geloven in een Godheid en daar je leven aan wijdden? Goed zijn voor je Medemens of voor de natuur? Een combinatie van al die dingen? Ieder op zich zou kunnen. Maar een mens dat maar 1 van die dingen doet blijft altijd iets missen. Het allemaal doen? Há! Dat wil ik je zien proberen. Dan hoor ik je al zeggen: nee, het gaat ook om een balans vinden. Dan heb ik maar één antwoord voor je: Je hebt al moeite met de balans vinden tussen gezin, werk en liefde. Laat staan dat je die vindt en hem dan ook nog eens kunt vasthouden. Allemaal een teken dat het daar niet om draait in het leven. Wat is er mis met genieten? En dan heb ik het niet over het genieten zonder na te denken over consequenties. Neen, ik spreek over waarlijk genieten zonder consequenties. En als je niet weet hoe dat moet, dan is het al te laat voor je, en is het een kwestie van wachten tot het moment dat je leven in scherven valt. Geniet er maar van voor zolang het duurt. Want vroeg of laat valt het bedrijf om waar je voor werkt, stapt je gezin in net dat ene vliegtuig dat neerstort, of komt er een aardbeving voorbij en is je huis weg. En dat terwijl je nog zo je best hebt gedaan. Wat anders? Grijp elke kans. Leef voor de dag. Probeer zo min mogelijk mensen en natuur te schaden met wat je doet. Voordat je iets doet, moet je denken bij jezelf: hoe zou ik het vinden als het mij zou gebeuren? In het begin is het moeilijk, maar op een gegeven moment gaat het vanzelf. Materialisme, emoties, connecties zijn allemaal Illusies die we allemaal zelf hebben bedacht. En er zijn een aantal mensen in deze plutocratie die de ware macht in handen hebben. En jij gaat er lekker in mee. Je blijft ze meer macht geven door te leven hoe je leeft. En je hebt het niet door. En dat gaat net zolang door tot de onzichtbare muren die er waren om je te beschermen veranderen in een benauwde doos waarin je nog maar net adem kunt halen. Grijp elke kans, geniet en maak je niet teveel zorgen over werk, liefde en familie. Als je je er geen zorgen over maakt, komt het namelijk allemaal vanzelf.
Back
Controle
Controle
De grond raasde in grote snelheid onder mij langs. mijn tenen streelden de topjes van het gras. Zo vloog ik over de grote steppe. Het gevoel van vrijheid bijna niet te beschrijven, met een euforisch gevoel raasde ik verder. M'n armen spreidend zodat ik de wind onder mijn armen voelde razen. In de verte werd mijn bestemming steeds duidelijker. Ik wist zelf niet wat het was waar ik heen ging, zelfs niet precies waar het lag, maar ik wist dat ik mijn gevoel moest volgen en er dan vanzelf zou komen. Zoals het vaker werkt in deze wereld.Plots vloog er een grote zilveren adelaar naast me mee. Het was lang geleden dat er een Avatar was gezien in deze of de reële wereld. Door de schok aan de oude herinneringen aan wat deze wezens konden doen raakte ik mijn focus kwijt waardoor het vliegen stopte. ik viel en rolde een paar keer door voordat ik overeind krabbelde. Mijn gewaad zat onder de modder, blijkbaar schrok ik zo erg dat mijn onderbewuste had gezorgd voor een zachte landing. Want weet je, in deze wereld is alles te veranderen met je gedachtes. Zoals het ook in je dromen kan zijn, die zeldzame keren dat je controle lijkt te hebben over die vreemde wereld waarin alles aanpasbaar is. Waarin je je niet laat meeslepen door je onderbewuste in een wereld vol angst en onzekerheid, maar waar je die angst en onzekerheid kan ombuigen naar iets moois en krachtigs.Maar hier moet je altijd die controle hebben, want je laten meeslepen kan ervoor zorgen dat je in je persoonlijke hel belandt, waar je niet meer uit wakker kunt worden. Want deze droom is anders. De wereld waar de Heer van het Irreële heerst, in zekere mate veel onwerkelijker als een droom, maar in werkelijkheid was het gevaarlijker als de wereld waarin we wakker rondlopen. Want hier kan de kleinste afleiding in je gedachte een fatale fout zijn. Uit je dromen kun je ontwaken, maar de dood hier, is de dood thuis. Of, misschien minder erg voor jezelf, je kunt het zo heerlijk vinden dat je niet terugkeert naar je lichaam. De Zilveren vogel keek mij aan met die diepzwarte ogen. Zoals woorden weergalmen in een groot concertgebouw, waardoor je van meters afstand een fluistering kunt horen, zo weergalmden de woorden door in mijn hoofd zonder ze werkelijk te horen. Een Avatar van Creatie brengt zelden goed nieuws.De Zoon en de Dochter van de Twee die één zijnzullen rijden op de vier paarden van waterom met de grote golf van waterinkeer te brengen"Francisco, kun je me horen?" De stem klonk bekend. Mijn hele lichaam deed pijn, en voorzichtig deed ik mijn ogen open. Een fel licht drong tot mij door, leek mijn hele lichaam te vullen. Zo fel was het licht dat ik mijn ogen moest dichtknijpen. "Ga maar rechtop zitten, dat is beter." Ja, ik weet weer tot wie de stem behoorde. "Francisco, weet je waar je bent?" Langzaam begonnen mijn ogen te wennen aan het licht. Ik herkende de gouden plafonds en de schilderijen. Twee vreemde mensen hingen over me heen. Een vreemd geluid kwam er uit mijn keel, maar men kon het wel herkennen als "werk".Toen ging het licht weer uit. De setting was anders dit keer. Overal om me heen leek alles, doods. Het gras was vaalgeel, de bomen kaal. En waar normaal zelfs in deze wereld wel tekens van leven zijn, of op zijn minst het geluid dat je je inbeeld, dit keer was er niets. Ik begon weer te zweven, dit keer hoger de lucht in. Ik moest weten wat eraan zat te komen. Het blijft zelden bij één Avatar. Maar heel even ging mijn aandacht daar niet heen. Het zweven ging, maar wat ik ook probeerde te veranderen aan de omgeving, het lukte niet. Het lukte mij niet om het leven terug te brengen in deze wereld. Dat kon twee dingen betekenen. Of de Avatars van de dood zijn aanwezig of de Godin van de Dood zelf. De lucht begon donkerder te worden. Van het normale lichte blauwgroen die de lucht hier normaal heeft, begon het te veranderen in een diepzwart. Ik vloog verder op zoek naar aanwijzingen, voor het eerst sinds eeuwen was ik in deze wereld ook op zoek naar een uitweg, en kon ik die niet vinden. Om me heen begonnen de ruiters van de Dood tevoorschijn te komen. Ik zweefde niet meer zelf, maar reed zij aan zij met de ruiters van de Godin. Weer hoorde ik een stem in mijn hoofd, maar het was dit keer niet een weergalmende stem, maar een fluistering die door merg en been ging. Voor de Ruiters van het vuuren de Dochters van de AardeWeer vrijelijk zullen wandelen over de aardeEn de grote Golf van verandering brengenZullen de strijders van de dood oogsten en opnieuw zaaien"Hij is weer bij, hartslag is stabiel" Een vreemde stem dit keer. Ik had geleerd van de vorige keer, en deed mijn ogen dus niet gelijk open. Met mijn ogen dichtgeknepen keek ik om meheen. Ik voelde de beweging van de wagen. Een ambulance. Paniek overspoelde mij, dit was niet de bedoeling, dit had niet mogen gebeuren, niet nu. De man stak een hand voor mijn gezicht op en zei: "Francisco, zo heet je toch?" Ik knikte, en voelde hoe ik weer begon weg te zakken naar de droomwereld. Er klopte iets niet. Er gebeurde iets dat ik in duizenden jaren niet had gevoeld hier. Er beter bij stilstaand, was dit hier nooit gebeurd. De aarde trilde. De grond begon te splijten, en uit de grond leken bomen te groeien. In enkele secondes werden ze gigantisch, met gezichten en armen. En ze bewogen, Ze trokken ten strijde. De grond bedaarde, de Avatars van de Godin van de Aarde waren ook gewekt. In korte tijd waren overal de strijders van de Aarde. Voor me kwam een vrouw te staan. Het leek tenminste op een vrouw. Ze had de ronde vormen van een vrouw met licht overgewicht, prachtige vormen met grote dijen en grote borsten, maar er klopte iets niet. Haar huid was donker, maar niet de donkere kleur van de Afrikaanse schoonheden, maar de kleur van natte vruchtbare aarde. Haar hele lichaam leek ook te glimmen. En hoezeer ik ook probeerde haar gezicht te zien, het leek wel alsof ik er niet naar mocht kijken. Elke keer als ik ernaar wilde kijken was er iets anders dat mij afleidde. De stem die ik nu in mijn hoofd hoorde was bijna geneurie van een moeder dat haar kind in slaap wiegt. Als de moeder aller moeders weer gewekt zal wordenEn haar kinderen tot rust brengt Zullen de mensen wenen en brullenBij de terugkeer van het Ene kindIk kwam bij met het geluid van een piep. Een constant geluid, dat tot mijn binnenste doordrong. Want dat is een geluid dat iedereen herkend. Een hartslagmeter. "Hij is weer bij." hoorde ik een onbekende stem zeggen. Toen ik mijn ogen opendeed lag ik op een ziekenhuisbed, en ik zag iemand die ik herkende van een andere afdeling. Ik vroeg me af waar ik was en vooral, waarom ik er was. En, waarom was ik hier met een vaag bekende collega? Er kwam een vrouw mijn kant op, met een hoge stem met een typisch Amsterdams accent vroeg ze om mijn gegevens. Ze vertelde mij wat er was gebeurd, maar niets leek binnen te komen. Ik begon weer weg te zakken. Ik was nu niet in de droomwereld. Ik voelde dat ik daar niet was, maar het voelde ook niet als een droom die van mijzelf kwam. Ik was ergens anders. Of nee, dat was niet de goede beschrijving van het gevoel. Ik was niet op een andere plek, ik was in een andere tijd. Het zag eruit als onze beschaving, dezelfde gebouwen en voertuigen. Maar er was iets anders. Overal waar ik keek was strijd. De Avatars waren dit keer niet alleen in de droomwereld aanwezig, nee, ze streden zij aan zij met de strijders van de Goden. Tegen de mensen. Overal waar ik keek was een slagveld bezig. Gigantische zeewezens kwamen op uit de diepte om slagschepen mee te slepen naar de diepte. Schaduwwezens vlogen door de donkere nacht en verzwolgen alles wat vloog, en wat zij misten werd gesloopt door bliksemschichten of kapotgemaakt door gigantische adelaars. Op de grond waren vurige wezens de gebouwen aan het afbranden, als fenixen vlogen ze door de straten vernietiging zaaiend waar ze voorbij vlogen. Een andere grote stad werd door een grote vloedgolf overspoeld, een vloedgolf die werd bereden door vrouwen die voor de helft uit iets visachtigs bestonden. Gigantische stenen wezens vielen uit de hemel neer op de gelederen van de mensen, en de hele wereld rook naar dood, vuur en vernietiging. Ik werd meegenomen naar het zuiden, en overal waar mensen leefden streden de elementen en de natuur tegen de mens. De mensen alleen bijgestaan door hun huisdieren. Een strijd waarvan ze dachten dat ze hem streden, bleek een vage voorbereiding te zijn om het einde van de menselijke beschaving. Ze waren te ver gegaan, teveel geëist van moeder aarde. En nu nam de moeder net zoveel als dat ze had gegeven. Alles. Ik stond weer op de grond, naast me stond een gesluierde vrouw, en ik besefte dat ik zelf ook een sluier droeg. En ik wist dat als ik de sluier afdeed en zij mij aankeek, zij dood zou neervallen. Wat zou betekenen dat ik ook dood zou gaan. Er zitten nadelen aan het delen van een ziel. Zo stonden we samen, met een groep verloren mensen om ons heen. De Aardse gedaantes van de andere Priesters en Hogepriesters. Het was nu onze taak om de scherven die waren overgebleven van de mensheid te helpen en te begeleiden naar de nieuwe tijd. Dit keer klonk er een stem, klinkend als niets, en als alles. Het was een streling, een schok, een vuistslag en een troost. Dit was de God/Godin die sprak. Als de dag komt dat de slang gewekt wordtDe Dame van het Zwaard ten strijde trektDe vogel van het vuur zal vliegenEn de Avatars van de Goden ontdooienZullen de Zoon en de Dochter van de Twee die Één zijnéénheid brengen en de wereld redden"Francisco, het is klaar nu." Ik kwam bij, alles was helder nu. Ik lag in het ziekenhuis, was door mijn leidinggevende aan m'n lot overgelaten met een onbekende collega, en voor het eerst in mijn leven was ik zeker dat ik het goede geloof aanhing. Alles was bevestigd, alles was waar gebleken. Een woede bekroop mij. Niet een gerichte woede, maar een allesverterende woede die vroeg of laat de overhand zou krijgen. En ik wist dat die woede mij zou leiden, want alleen woede zou mij door de tijden die te gebeuren stonden heenloodsen. Ik wist nu wat de verre toekomst zou brengen. Ik moest me nu nog alleen maar zorgen maken over hoe ik de tijd ertussen moest overbruggen.
Back
Het Socialisme
Het Socialisme
Het is weer zover, er lijkt een golf te gaan over heel Europa. De ene keer gaan we met z'n allen naar links, dan gaan we weer met z'n allen naar rechts. Op het moment zitten we met heel Europa in een ruk naar rechts. Niet alleen in Nederland is dat zo, maar ook in België, Frankrijk, Spanje, Portugal en nog veel meer landen zie je die golf. En dat is ook niet zo vreemd, want het Socialisme, het rode gedachtegoed, is gedoemd tot ondergang. Waarom dat zo is wil ik u hier uitleggen. Niet uit het oogpunt van een expert, een politicus of een bejaarde, nee, vanuit de visie van een twintiger.Ten eerste, socialisme. Om te beginnen is het een -isme, bedacht door mensen als een systeem dat gefabriceerd wordt. En mensen kunnen nou eenmaal geen dingen maken of creëren die voor altijd meegaan. Vroeg of laat is er een verval. En alle -ismes hebben tegenstanders, en het grote nadeel van het socialisme is dat het door iedereen ondersteund moet worden, want iedereen moet betalen voor iedereen. Dan gaan we naar het tweede aspect, het eerste deel van het woord: Social oftewel sociaal. Mensen zijn van zichzelf niet sociaal. Dat kan alleen als ze er zelf beter van worden. Vanuit socialistisch oogpunt moeten de sterken voor de zwakken zorgen, wat an sich logisch is. Maar de manier waarop werkt niet. Namelijk dat de één geld geeft om voor een ander te laten verzorgen. Dat is niet sociaal, dat is a-sociaal. Want iemand die waarlijk sociaal is gaat elke dag een uurtje bij de buurvrouw kijken of er nog iets te helpen is, of brengt af en toe eens wat eten naar iemand die het nodig heeft. Maar dit systeem, dat werkt niet. Dan is er nog een derde probleem, dat op zichzelf niet een aspect is van het socialisme. Namelijk de open grenzen en dat iedereen maar in het land zou mogen komen EN blijven. En dan komt het Neder-socialisme in een spagaat. Er is namelijk 1 probleem, het socialisme wil ook het natuur en het groen behouden. Zelfs zonder dat we immigranten hebben raakt ons land voller. Sterker nog, er zijn een heleboel aanwijzingen om te zeggen dat Nederland al vol Is. Er heerst elk jaar opnieuw woningnood, de klassen zitten vol, er zijn overal wachtlijsten. Nog meer dingen die hoegenaamd opgelosd moeten worden door het socialistisch systeem. Want de natuur moet wijken voor huizen, ziekenhuizen, scholen etc.Dan is er nog een punt, dat is namelijk de combinatie van het socialisme in een democratie. Om een land zich te laten ontwikkelen en naar een soort Utopia te kunnen gaan zou het socialisme heel goed werken. Maar in een democratie niet. Het is namelijk heel eenvoudig, mensen die op een socialistische partij stemmen zijn mensen die de socialistische partij nodig hebben. De zwaksten. Zodra ze geld gaan verdienen zullen zij namelijk liberaal gaan stemmen omdat het hen beter uitkomt. Oftewel, als socialistische regeringen ervoor willen zorgen dat ze aan de macht blijven om naar een soort Utopia te kunnen gaan, moeten ze de zwakken zwak houden. Anders zijn er geen stemmers die op de socialistische partij gaan stemmen, en aangezien socialistische partijen geleid worden door mensen zullen die dat niet laten gebeuren. Dus zorgen ze er in hun macht voor dat ze gewoon aan de macht kunnen blijven door zwakke mensen zwak te houden. Let u maar op, ze zorgen ervoor dat mensen genoegen nemen met weinig, en dat het bijna onmogelijk wordt om omhoog te klimmen op de sociale ladder. Dan is er nog een rede waarom het socialisme ook daadwerkelijk als gevaarlijk gezien zou kunnen worden. Namelijk de extreme uitwassen ervan. Zo heeft elk systeem wel uitwassen die gevaarlijk kunnen zijn. Zo hebben we in Amerika een uitwas van het Liberalisme, dat niet lijkt te werken. Dat systeem is namelijk gebouwd om crisis' te laten zijn. Zonder crisis' zou het ultieme Liberalisme, dat lijkt op een potje monopolie, niet kunnen bestaan. Om een aantal redenen die ik in een eerder stuk al heb beschreven. Nee, ik ga nu in op het fanatieke socialisme, en nog gevaarlijker, het extreme socialisme. Er zijn in de geschiedenis al twee voorbeelden geweest van extremen die niet hebben gewerkt. En niet omdat het systeem niet werkt, maar omdat het systeem geleid moet worden door mensen. De voorbeelden zijn het nationaal socialisme (ook wel het nazisme genoemd) en het communisme (in nog extremere mate het Stalinisme). Beide hebben ze bewezen dat een uiterst socialisme niet werkt, met andere woorden, het kan niet werken in zijn puurste vorm. Net als het liberalisme kan dat alleen maar leiden naar een doem voor velen (misschien zelfs uiteindelijk voor allen). En dat voornamelijk omdat mensen van zichzelf vooral op zichzelf en hun directe omgeving gericht zijn. Weer komt het probleem aan het licht dat het probleem is dat het mensen zijn die de boel moeten leiden. Mensen zullen altijd de ene persoon boven de ander plaatsen, of dat nou gaat over mensen die geen direct onderdeel zijn van de directe kring, over andere steden of andere naties. Dit is in tegenstelling tot het socialisme een natuurlijk verschijnsel. Discriminatie komt bij alle andere diersoorten voor, dus ook bij de mensen. Het is dan ook heel natuurlijk om een ander mens te doden uit zelfbehoud, en zelfbehoud kan een heleboel dingen inhouden. Net zoals dat ziek worden, oud worden en uiteindelijk sterven gewone natuurlijke effecten zijn. Waar die effecten goed voor zijn? Om te overleven. Zijn er teveel, dan is er geen voedsel om jezelf en je nageslacht te kunnen onderhouden. En dit is het laatste punt waarom dit systeem niet werkt. Als er voor iedereen, inclusief de zwaksten gezorgd wordt, is er geen natuurlijke selectie meer. Als ouderen steeds ouder worden, en zelfs hun nut van het onderwijzen van de jongeren verliezen, ontstaat er een onderdeel van de samenleving die botweg gezegd, nutteloos is. We houden ze nodeloos in leven met dure middelen die schaars zijn. Daarnaast zijn er nog andere groepen die tot weinig nut zijn op de wereld. Namelijk de hoogste klasse, waar vreemd genoeg in Nederland een grote groep socialistisch van is. Deze mensen bepalen wat de werkers zelf ook kunnen bepalen. Dan zijn er nog de mensen die fysiek of mentaal gehandicapt zijn. Zij kunnen er niets aan doen, maar de ouderen kunnen er ook niets aan doen dat ze nutteloos zijn geworden. Ik zeg niet dat we ze moeten doden, we moeten ze alleen niet eeuwig in leven houden weer, met middelen die schaars zijn. Ik wil niet zeggen dat het een onderdeel is van het socialisme, maar menselijk is het niet. We vergeten namelijk dat we nog vele eeuwen op deze planeet meoten doorbrengen. Maar met dit tempo zullen we het niet lang meer volhouden. Nu al wordt grond steeds onvruchtbaarder en zijn er steeds minder primaire grondstoffen. Ik heb het dan niet over olie of hout, maar over voedsel. Alles moet eerlijk verdeeld worden over alle mensen, iedereen heeft recht op hetzelfde. Maar ondertussen leven de hoge heren en dames uit onze socialistisch plutocratie in mooie huizen en rijden ze in mooie auto's. Ze mogen er dan wel uitzien als armoedzaaiers, maar dat is alleen maar een must. Want als je eruitziet als een armoedzaaier, zul je de andere armoedzaaiers wel begrijpen. Als je maar hard van de daken kunt roepen dat alles oneerlijk is, zal dat het ook vanzelf worden. Maar voor wie is het hier in het land daadwerkelijk oneerlijk?Voor de vluchteling die met open armen ontvangen wordt en in een azc luxer leeft als waar hij ook vandaan komt? Voor een immigrant die hier komt om geld te verdienen? Voor de zieken en zwakken? De hardwerkende arbeider?Dat was het ooit misschien, maar dankzij het socialisme is het dat niet meer. Omdat er steeds meer vluchtelingen zijn kunnen de vluchtelingen die er al waren geen betere hulp vinden, laat staan een woning, want aan woningen is al een tekort. De immigrant die hier geld komt verdienen komt erachter dat het niet makkelijk is omdat het een land is waar al een enorme druk staat op alles. Want alles is hier duur omdat alles schaars aan het worden is. De hardwerkende arbeider zal altijd een hardwerkende arbeider moeten blijven omdat het bijna onmogelijk is om geld te verdienen door de torenhoge belastingen, en anders vervallen in de ziektewet omdat hij TE hard moest werken. Waardoor de chronisch zieken steeds minder geld kunnen krijgen. De zieken en zwakken staan overal op wachtlijsten omdat mensen van 90 aan een nieuw hart worden geholpen of omdat er chronisch zieken voorrang krijgen. En omdat er teveel mensen zijn en de ziekenhuizen schaars ontstaan er steeds langere wachtlijsten. Want het is immers gratis, dus waarom zou ik met mijn verkoudheid niet naar het ziekenhuis toegaan?Mensen zijn zwak geworden, nee, ze zijn zwak gemaakt. En waarom? Zodat mensen Links blijven stemmen, want als je zwak bent stem je rood. Niet omdat het het beste is voor het land, maar omdat dat het beste is voor jezelf.
