bij de watersportvereniging Veluwemeer. Op deze site vind je alle informatie over de vereniging. Wij besteden veel aandacht de jeugd maar ook volwassenen kunnen bij ons terecht. Belangrijke activiteiten zijn zeiltrainingen voor oud en jong, wedstrijden en leuke jeugdactiviteiten.

Heb je belangstelling of vragen, kom dan gerust langs op onze unieke en gezellige locatie aan het Veluwemeer!

Herineringen

De beginperiode 1959 1970, door Nanne Boot

De onderstaande herinneringen zijn naar beste weten neergeschreven, desalniettemin kunnen onjuistheden heel goed voorkomen.

De Watersportvereniging Veluwemeer heeft altijd een belangrijke plaats ingenomen bij de familie Boot. Niet zo verwonderlijk, omdat water en boten al generaties een rol spelen in de familie. Sinds 1847 al scheepsbouwers in Leiden en omgeving. Mijn grootvader had een scheepswerf in Leiden en het had een haar gescheeld of het was heel anders gelopen met de familie. Mijn vader zou aanvankelijk ook, net als zijn oudere broer, in de werf gaan en begon met de studie werktuigbouw in Delft in circa 1930. Na drie jaren bleek dat het anders ging, mogelijk ook door de crisisjaren was er geen plaats voor twee. Hij maakte een switch naar de geneeskunde om na wat omzwervingen uiteindelijk in 1948 in Nunspeet als assistent - en later als opvolger samen met dokter Bonga - bij dokter van Loon te gaan werken. Hij vestigde zich op de F.A. Molijnlaan 20 in hetzelfde huis waar ik nu woon. Inmiddels is dit huis nummer 56 geworden.

Zijn achtergronden als werktuigbouwer en zoon van een scheepsbouwer hebben in zijn en ons leven altijd een rol gespeeld. Hij tekende veel in bestaande ontwerpen in het blad de Waterkampioen. Ook nam hij deel aan een prijsvraag voor een nieuw te ontwerpen klasse van het KNWV volgens bepaalde specificaties, wat later resulteerde in het ont-staan van de Schakel. Tot op heden een zeer populaire klasse. Zijn ontwerp is het niet geworden maar het schip was snel en presteerde goed. Het is gebouwd door de (onlangs van hemzelf gehoord) 18-jarige Dries Ponsteen van het Potschildewegje onder de volgende condities: mijn vader leverde het materiaal (hout, mast, zeilen) voor twee boten en Dries bouwde de 2 boten en mocht er een houden. We hebben als gezin jaren gevaren in deze "schakel" met de naam Fuut.

Het zeilen bij de familie hoorde bij de opvoeding en van kleins af aan voer je mee. Een van de eerste taken die je werden toevertrouwd was de fok. Je moest deze voortdurend met de schoot in de hand houden en niet in de klem en er werd geleerd om deze steeds in de juiste stand te zetten. Dus niet bollen maar het zeil moest steeds ietsjes 'killen' dan stond het goed. Je begon het zeilen dus aan de fok en het klaar maken (optuigen van de boot) Ook mocht je wel eens sturen en dan werd je geleerd een punt op de wal te kiezen en daar steeds op te richten.

Zo leerden wij spelenderwijs zeilen en ik herinner me nog dat de dijk van Elburg naar Harderwijk er wel lag maar dat daar achter nog water was. Toentertijd waren er bij Nunspeet drie eilandjes, die wij altijd 1e (meest naar Harderwijk gelegen) en 2e en 3e eiland noemden. Het waren identieke eilanden en bij het 1e eiland was het water het diepst. De Nunspeetse bevolking wist toen regelmatig de eilanden met kano en roeiboot, gehuurd bij Polsmaten en Plashuis te bereiken voor een picknick.

Het zeilen

Aanvankelijk voeren wij met de Valk, die vanwege de ondiepte op het Veluwemeer van haar kiel was ontdaan en veranderd was in een Valk met midzwaard. Later werd er vanwege de acht kinderen nog een boot aangeschaft en dat werd de Stern, een polyester boot naar ontwerp van E.G. van der Stad, toen een nieuwigheid omdat alles voordien van hout was. In de Stern heb ik het wedstrijdzeilen geleerd met mijn broer Berend aan het roer en ik aan de fok. Mijn vader voer met Phlip en later met Willem in de Valk en later werd de Valk vervangen in 1963 door de Spanker. Hier zit nog een mooi verhaal aan vast. Sjoukje Dijkstra werd toen wereldkampioen kunstrijden en men wilde haar een Spanker geven als cadeau. Ik vraag me af of ze ooit erin gevaren heeft maar dat terzijde. Mijn vader had de Spanker op de Hiswa besteld en was toevallig de 1e en kreeg ook zeilnummer 1. Men heeft toen aan mijn vader gevraagd of hij zijn boot wilde afstaan aan Sjoukje Dijkstra die men graag Spanker 1 wilde geven. Mijn vader ook niet gek, heeft daarin toegestemd maar wilde wel zijn nummer afstaan maar niet zijn boot. Hij wist natuurlijk ook dat de boot op de Hiswa heel mooi afgewerkt en tiptop in orde was. En zo gebeurde, mijn vader hield die boot en kreeg een ander nummer, inmiddels waren er drie nummers tussen gekomen en werd het Spanker 5. Die heeft hier lang gevaren en tenslotte verkocht aan dr van Donselaar van Boerhaveziekenhuis in Harderwijk.

In die jaren is er bij ons ook de eerder genoemde en door Dries Ponsteen gebouwde "schakel" erbij gekomen en voer de familie wedstrijden in 3 boten. Die lagen alle op Polsmaten in een botenloods gebouwd door de familie Vosselman van de werf aan de Plesmanlaan. Deze familie was ook een zeilfamilie uit Nunspeet met goede zeilers Gerrit, Alex en Adrie. De botenloods op Polsmaten was toen pal naast de huidige trailerhelling richting dam en besloeg toen circa zes overdekte ligplaatsen die van oost naar west bezet werden door Vosselman, Vosselman, Bokhorst (drukkerij) van Marle, Boot, Boot en net naast de loods en voor de dam nog eens Boot. Wel moest altijd de mast naar beneden, dat was minder handig. Nog later werden takelconstructies gemaakt om de boot uit het water te takelen om zo minder intrekkend vocht en dus lichter en sneller te zijn in de wedstrijden. Elders in de haven lagen zeilboten in de open lucht onder een dekzeil.

Zeilende Nunspeters

Naast de al eerder genoemde familie Vosselman (houthandel) was er vanuit Nunspeet ook Joop Vosselman van de melkboer aan de huidige dr Huisinglaan, die ook vaak met mijn vader heeft gevaren als fokkenist. Verder dacht ik ook Koos Bokhorst en familie Ponsteen. Een bekende en goede zeiler was Dick Vierhout, zoon van Lammert Vierhout van de Uitleg, timmerman en bouwde ook zelf zeilboten. Familie Bijtelaar van de dr Schutlaan, die een Tempo afschilderde in de woonkamer en Herman die een trailer bouwde van het chassis van een deux cheveau met een super luchtvering. Enige jaren geleden was deze boot nog steeds in hun bezit. Later heeft ook Dick Vierhout een Tempo gebouwd. Familie Roepers met Ton in een 12 Voetsjol en Don jaren in een 16m2 met midzwaard. Foppe Ganseveld van de toen in Nunspeet aanwezige nertsfokkerij zeilde in een 16m2. De familie van Nierop van de Spoorlaan zeilde ook maar ik weet niet meer waarin. Familie Vos van de F.A. Molijnlaan, directeur van de melkfabriek en Bud Docter van de Schoolweg.

Van buiten Nunspeet waren er ook velen die meededen. De familie van de Bosch uit Veenendaal, de familie Mulderij uit Apeldoorn, fam Boreas uit Kampen, familie Bodemeij-er uit Wageningen, familie van Zelst uit Apeldoorn en Hennie Hendriksen uit Apeldoorn.

Zij waren de zeilers vanuit de beginjaren 60.

De wedstrijden

De wedstrijden waren vaak op zondag maar zoals het een christelijk dorp betaamt, werd er eerst naar de kerk gegaan en daarna snel naar huis, omkleden en via rustig weggetje naar "zee" want vele Nunspeters hielden de zondagrust in ere en daar hielden we wel rekening mee. We zeilden toen veelal in handicap, omdat veel verschillende typen meededen werd dit omgerekend met een bepaalde factor. Dus als 1e binnen betekende niet de 1e prijs. Er werd gevaren in twee handicaps, de grote handicap voor de grotere boten en de kleine handicap.

Gestart werd er aanvankelijk met de starttoren op de wal bij Polsmaten. Er hingen dan ronde schijven met nog vijf minuten te gaan en iedere minuut ging er een schijf weg. Later hadden we een startschip. Dat was een praam met een houten opbouw die jaren dienst heeft gedaan en pas in de jaren 90 van de hand is gedaan. Het startschip lag toen permanent geankerd ergens in de buurt van het 1e eilandje. Overigens hebben we ook een periode met de starttoren van de westpunt van het 1e eilandje gestart. Na afloop van de wedstrijden was er prijsuitreiking bij Polsmaten in de kantine. Ik kan me nog goed herinneren toen ik met mijn broer Berend zeilde en ik fokkenist was dat ik altijd angst had om om te slaan. Toentertijd was dat niet zo eenvoudig als tegenwoordig en ik weet nog goed waar dat gebeurde. Het was de wedstrijd van de lange afstand naar Elburg. In tegenstelling tot onze gewoonte waren we slecht weg en lagen we achterin het veld. Een onweersbui kwam er aan en de meesten vonden de wind al hard genoeg maar wij (eigenlijk mijn broer) vond het nodig de spinnaker op te zetten en we vlogen daar-mee over het water en hadden onze achterstand in een mum van tijd goed gemaakt. Toen gebeurde het: een enorme vlaag in die bui en ik deed het niet helemaal goed met de spinnaker en we gingen onderste boven. Mijn angst werd bewaarheid en vervolgens moest je onderwater om bij de kikkers te komen waar de vallen op vastgezet waren om het zeil te laten zakken en zodoende de boot weer overeind te krijgen. Bibberend onder water (ben niet zo'n held in het water) touwen los en een boze broer want ik was schuldig. In de zeilerij is schelden van de stuurman op de fokkenist als het misgaat heel gewoon. Maar achteraf ben ik daar mijn angst voor omslaan kwijtgeraakt. 1x meemaken en dan weet je dat het niet veel voorstelt en weg is de angst. Daarom is het ook zo belangrijk dat de optimisten zeilertjes van nu dat in de training geleerd wordt.

Het wedstrijdseizoen had altijd een aantal vaste kernwedstrijden. De lange afstand naar Harderwijk en terug. De lange afstand naar Elburg en terug. Met Pinksteren waren er altijd - en nu nog - wedstrijden bij de zustervereniging Admiraal van Kinsbergen in Elburg: we starten toen bij de haven van de Admiraal van Kinsbergen en voeren richting punt landtong en rondden deze en vervolgens richting de brug. Daar lagen twee boeien die gerond moesten worden en vervolgens naar de finish bij de Admiraal van Kinsbergen. Het bijzondere van Elburg is dat de meegereisde families de wedstrijd goed konden volgen en dat is uitzonderlijk in de zeilerij, waar de wedstrijden voor het publiek zich altijd in de verte afspelen.

Medio juni waren we een weekend vast te gast bij Watersportvereniging Flevo in Harder-wijk en zeilden we op het Wolderwijd.

De weekenden hiertussen werden opgevuld met onderlinge wedstrijden. De vereniging heeft vele hoogtepunten gekend en met grote velden zeilboten tot circa 40 deelnemers in de hoogtijdagen. In die dagen schreef de vereniging ook wedstrijden uit voor zeilers van "buitenaf".

Waren het aanvankelijk boten van verschillende typen. Later stemden de zeilers het meer op elkaar af omdat zeilen met een handicap nooit zo leuk is als zeilen met een-heidsboten van hetzelfde type. De eerste grote eenheidsklasse die ik me kan herinneren bij onze vereniging was de Schakelklasse met de bekende zeiler en botenbouwer Elzenaar uit Amersfoort en Dick Vierhout en Willem Borreas uit Kampen, later volgde een periode van veel Solo's en ook de Finnklasse ( waar ik zelf nu al 23 jaar in zeil). Vervol-gens een periode met de OKjolklasse met sterke zeilers daarin zoals Jan Scholten uit Doornspijk en Adrie Vosselman.

Weer later kwam de Sharpieklasse in opgang en deze klasse met vooral veel Apeldoor-ners hebben de vereniging tot heden toe gedomineerd. Een van de eersten hierin was Hennie Hendriksen uit Apeldoorn een uitstekend zeiler, die vele zeilers aan boord heeft gehad en opgeleid tot goede zeilers in deze klasse waaronder de latere Europees kampioen: Karel Willemsen en later zijn broer die dat evenaarde Hans Willemsen.

Zeilers binnen onze vereniging die tot de nationale top behoorden waren: Jan Scholten en Adri Vosselman en Dick Vierhout en de eerder genoemde broers Willemsen maar deze later in tijd.

Deze episode sluit hier omdat mijn vader geleidelijk alle boten verkocht. Kinderen de deur uit. Dat viel niet mee, helemaal geen boot is ook wat en samen met mijn buurjon-gen kochten we een kleine BM. Deze waren goedkoop, niet geschikt om echt wedstrijd te varen maar wel geschikt om mee te zeilen. Toen vooral in de zomervakanties. We zeilden dan van Nunspeet via Elburg naar Ketelmeer en als het gunstig was buitenom via het IJsselmeer naar Lemmer, dat scheelde je een dag, in plaats van binnendoor via Blokzijl en driewegsluis naar Friesland. Dit heb ik zeker wel tien seizoenen gedaan en daar hebben we de nodige avonturen wel meegemaakt en veel genoten in dat kleine BM-metje. In deze fase ging ik ook naar Amsterdam en leerde ik mijn huidige vrouw kennen, die ook mee ging zeilen naar Friesland. In 1977 begon ik te verdienen en bijna nog voor ik mijn 1e geld binnen kreeg kocht ik een Spanker die we in Huizermaat aan het Gooi-meer neerlegden.

De periode 1963 tot circa 1980, door Jan van Dorst

In 1961 kwam ik als kind met mijn ouders, broer en zussen voor het eerst op camping Polsmaten. Er werden toen al zeilwedstrijden gevaren, die georganiseerd werden door de vereniging. In 1963 werd ik gevraagd door ome Hennie (Hendriksen) of ik fokkemaat wilde worden op zijn Sharpie, de !2 H 183. Ik vond dat prachtig. Op het Veluwemeer zeilden we de onderlinge wedstrijden, een competitie van zo'n twaalf wedstrijden, de Nationale wedstrijden en de lange afstand wedstrijden naar Harderwijk en die naar Elburg. Ook zeilden we nationale wedstrijden in Elburg, Harderwijk, op Loosdrecht, Vinkenveen, de Westeinder en het Alkmaardermeer. Ook organiseerde de vereniging jeugdwedstrijden. Vanaf 1964 mocht ik daar met de Sharp van ome Hennie aan mee-doen. Ik zeilde ondermeer tegen de coryfeeën John van Zelst, Eef Berendsen, Dik Vierhout, Dick Mulderij, Dr Boot, Jan Scholten en de gebroeders Vosselman. Johnnie zeilde met de vrijheid met midzwaard van zijn vader en Eef met de ZM-Zuidlaardermeerjol van zijn vader.

We zeilden altijd competatief. Ook buiten de wedstrijden een paar (vaargeul)tonnen met elkaar afspreken en dan gaan. Zo maakten we elkaar steeds beter. In 1967 kocht ik mijn eigen boot, een Sharpie. Jan Woertman ging bemannen. Prachtige wedstrijden waren de lange afstandswedstrijden Harderwijk en Elburg. Naar Harderwijk rondden we het vogeleiland. Mooi breed water, lange klappen en je kon al je tactiek in de strijd gooien.

Elburg was een compleet ander verhaal. Vaak heen voor de wind naar het vaste (rode) lichtopstand en dan terug kruisen. De vaargeul was toen niet breder dan die nu is. Daar heb ik leren zeilen. Altijd een korte en een wat langere klap. Samen met Jan op het water kijken, waar de geul eindigt om optimaal je slag door te kunnen zetten. Ik kan u verzekeren dat de inschatting niet altijd juist was. Scherp sturen, snel reageren en rap overstag gaan heb ik daar geleerd. De winnaar kreeg een wissel beker. De onderlinge wedstrijden kenden naast de dagwinnaar per klasse een totaal winnaar. De zogenaamde klassekampioen. Klasses die meededen waren uiteraard de Sharpie, maar ook de Top, Hornet, Flying junior, Solo, OK-jol en Schakel. Ook was er een groep overige schepen, die volgens handicap met elkaar streden. De klassekampioenen zeilden aan het einde van het seizoen tegen elkaar in een Top. Onze eigen primus interpares. Zo hadden we na een aantal wedstrijden in de Top onze clubkampioen.

Onze ouders waren in die tijd niet alleen onze grootste fans en sponsors, maar ook deden zij veel voor de vereniging. De vaders zaten in de materiaalcommissie of op het startschip. Zij zorgden ervoor dat in het winterseizoen het startschip en de boeien e.d. werden onderhouden en voor de wedstrijden legden zij startschip en boeien op zijn plaats. Onze moeders bemanden het informatiekantoor. Ten slotte moesten bij de nationale wedstrijden onze gasten ontvangen en geïnformeerd worden.

Alle voornoemde activiteiten vonden plaats vanuit camping Polsmaten. Zonder de welwillende en constructieve medewerking van de gebroeders van Dorp was dit alles nooit mogelijk geweest. Voor mij was het een prachtige tijd waar ik nog altijd met veel plezier op terugkijk.

De periode 1965 tot 1998, Jan van der Mast

Mijn naam is Jan van der Mast en ik heb het ware genoegen gehad een fijn stuk van die jaren te mogen meemaken.

Als jongetje van een jaar of acht, schat ik, ben ik begonnen met zeilen in een Piraatje, een oudere versie van de nu immens populaire Optimist. Later ben ik samen met mijn broer Gert gaan varen in een zelfbouw Flits, een prachtige tweepersoons eigen bouw (mijn vader) jeugdboot, zeg maar de huidige Cadet. Wij wisselden elkaar regelmatig af als stuurman/fokkenist. Wat ouder ben ik Sharpie gaan varen. Deze prachtige schepen van voor de Tweede Wereldoorlog, varen nog in redelijke aantallen in de wereld, en ook op het Veluwemeer. Mijn boot was dacht ik uit 1934 en is volgens mij nog in bezit van Rinus Hagebeek uit Beekbergen.

Een paar jaar verder, ik was toen rond de 20 jaar heb ik een Hornet gevaren. Ik heb er twee gehad. Na te zijn getrouwd heb ik het Veluwemeer een poosje verlaten, je kent dat wel: trouwen, kindertjes etc. Tot het moment weer begon te kriebelen. Nunspeet!! Een caravan gekocht en de kinderen spelenderwijs aan het zeilen gezet. Met Nanne Boot op de Oude Pol les gaan geven en al gauw kwamen de eerste kleine wedstrijdjes. Het was zo'n succes, dat er met wedstrijden al in twee Optimist categorieën gestart moest worden, met verder menige Europe, Laser, Laser Radiaal. Een nog twee Cadetten van Berendsen en Woertman, een FJ van Mulderij en ik zal er nog wel wat vergeten.

In 1994 ben ik voorzitter geworden met een fijn team om mij heen. Gerrit van Raalte, Willem Boot, Henk Hulleman, Nanne Boot zijn wat namen. Ik heb de tien jaar dat ik van deze club deel uit mocht maken erg genoten. Op het startschip wedstrijden verzorgen was een belevenis. In mijn ogen bijna perfectie wedstrijden waar de buurverenigingen een puntje aan konden zuigen. Er was naast een wisselend team toen een vaste kern. Enkele namen zijn Gerrit van Raalte, Marga de Valk, mijn vrouw Toos. Vóór deze periode waren het vooral Wim van Boven en Peter Overes die de scepter zwaaiden.

De RandmeerCombi wedstrijden waren ook een ware belevenis. Een heel weekend zeilen, kamperen en samen lol maken. Het mooie was dat iedereen behoorlijk fanatiek wedstrijd voer, maar er was ontegenzeggelijk een hele speciale band met elkaar, niet alleen wij onderling maar ook met onze vrienden van Admiraal van Kinsbergen uit Elburg. Zeker 50 boten op het water was jaren erg normaal.

De trainingen met bijbehorende diploma's A, B en C was ook een organisatie op zich. Ook bij deze trainingen werd er niet alleen gelachen, maar ook veel geleerd wat je direct toegepast zag zien worden bij de wedstrijden: tactiek, houding in de boot, zeiltjes correct opgetuigd, veiligheidsregels leren naleven, knopen leggen etc.

Jullie lezen het, nu ik aan het schrijven ben, komen er weer mooie herinneringen bij me boven. Nu bedenk ik me weer wat een prachtig startschip we toen hadden. Helaas kwam aan dit schip een technisch einde: jammer.

Nu jullie als club de wens gerealiseerd hebben een eigen terrein te mogen beheren, wens ik jullie nog vele mooie, veilige zeilmomenten.

De periode 1965 tot circa 2000, door Gerrit van Raalte

Ik ben al bijna 45 jaar lid van deze vereniging, en heb dus zeker de nodige veranderin-gen voorbij zien komen. Te beginnen met het clubhuis: we hebben altijd onderdak gevonden bij de familie Van Dorp op camping Polsmaten. Hiervoor altijd onze grote dank.

Nu staat er een mooi clubhuis, waar Harry van Manen de nodige denktijd in heeft gestoken, en dat door een team van werkers onder leiding van Hr. van Boven tot stand is gekomen. Hulde, het ziet er prachtig uit, en een uniek mooie locatie.

Startschip/Toren: vroeger werd er gestart vanuit een roeiboot (jaren 1960-1970), toen kwam er een hok op de wal (gebouwd door Hr Vierhout, vader dan de Pont-baas) die later weer op een boot werd geplaatst. Daarna kwam er een hok op een platbodem (jaren 80, gebouwd door dhr. Piet van Essen m.b.v. leerlingen van de L.T.S. waar hij werkzaam was). Dit schip werd vergroot tot een riant startschip met stroom en diverse andere faciliteiten. Een prachtig uitzicht vooral omdat de comite-kamer twee meter hoger dan de waterlijn was. De vereniging is nog in het bezit van de meetbrief uit 1945.

Nu is er dan het huidige startschip, dat er door middel van de Stichting Veluvine is gekomen. Helaas nu zonder motor, maar wel gemoedelijk. Sinds enkele jaren hebben we ook de beschikking over enkele bootjes van de vereniging die gehuurd kunnen worden om mee te zeilen.

Wat ook is veranderd is de animo van de zeilers, kwamen er eerder hoofdzakelijk zeilers van de aangrenzende campings, nu heeft dat zich verplaatst naar inwoners van onder andere Nunspeet. Ook het hedendaagse bestuur bestaat niet meer uit campinggasten.

Betreffende wedstrijdzeilen, vroeger zat het wedstrijd-comite in een roeiboot (Hr Reinier en Mw Dinie Berendsen), later op het startschip met een koffiezetapparaat en kacheltje en dergelijke. De boeien (twaalf grote houtenkisten gevuld met tempex en als anker een betonblok) later werden dit er drie of vier (afhankelijk van de baan) met een normaal anker. Het is overigens diverse malen voorgekomen dat iemand de boei en het anker in het water gooide en later bleek dat deze niet met elkaar waren verbonden, dus weg anker!

Commissie Beheer en Onderhoud ,voorheen Materiaalcommissie: dat was vaak een bouwtechnisch persoon, vele jaren lang waren dat Hr. Jan van Zelst, Hr Koos van Dorst,en Hans Berendsen. Geen makkelijke taak, zeker de wintermaanden moesten ook benut worden(onder andere boeien repareren,startschip teren en dergelijke), maar er waren altijd wel leden om te helpen: Jan Woertman , Henk en Jan van Dorst en Gert van Raalte en nog vele anderen.

Commissie feest/activiteiten was vooral in de jaren 70-,80 zeer actief: nieuwjaarsreceptie met voorafgaand een sterritpuzzeltocht (georganiseerd door Eef Berendsen, Ad Barten en Karel Willemsen). Lucratief waren ook altijd de feestavonden om geld in te zamelen voor de vereniging (Henk Veerman, Piet Labberton, Ruud Cornelissen ,Evert Hulshof en vele anderen).

Wat altijd wel opviel in al die jaren was dat er vaak koppels werden gevormd die het werk deden. Sam van Asselt en Henk Kroon, Lau Nolte en Piet Bodemeijer, Harrie Meyer en Willem van de Zande, Hr Koorn en Hr. Fleuren, Hr v.d. Mast en Hr Hulleman.

In mijn bestuurstijd heb ik samengewerkt met Jan vd Mast en Henk van Dorst en op het startschip waren Henk en Marga Hulleman en Jan en Toos van der Mast vaste partners. Wat ook altijd een belangrijk aspect voor de vereniging is geweest was de ondersteuning die we kregen van campingeigenaren: familie van Dorp van camping Polsmaten , familie Thijhof van camping de Oude Pol. Ook de samenwerking met de Admiraal Van Kinsber-gen van Elburg was altijd super . Als wij in Nunspeet de Randmeercombi organiseerden waren ze in grote getale aanwezig, (andersom uiteraard dan ook) en de onderlinge samenwerking was altijd prima. Vaak met de jeugd in een grote sleep achter "de Alu" aan naar Elburg, en daar de nodige hulp bieden. En de Elburgers kwamen later ons weer helpen.

Later kwam daar Flevo uit Harderwijk erbij en ook daar gingen we vaak naar toe. Ook heb ik nog jaren lang het Sharpie-evenement georganiseerd op het Veluwemeer met Gerrie, Edith en Jan van Dorst en later schoondochter Debbie die ook hierbij hielp. Al sinds mensenheugenis beschikt de club over een clubkrantje, vroeger De HOPP genoemd.

Ik zal heus nog wel veel dingen vergeten zijn om te vermelden :.het wegdrijven van het startschip door de harde wind, die later bij Elburg werd teruggevonden. Of het grootschalig kamperen op het veld naast het huidige clubhuis. Ook zal ik nog wel diverse mensen niet hebben genoemd, want voor de vereniging is een ieder die op welke manier dan ook wat gedaan heeft belangrijk geweest.

De periode 1982 tot 2000, door Nanne Boot

Na mijn studietijd en enige jaren werken in Amsterdam keerde ik samen met Nicolette de Vries in 1981 naar Nunspeet terug. En werden we weer lid van de watersportvereniging. In die tijd was een computer er nog niet en zette de club weinig op papier. Dat merk je wanneer je zaken probeert terug te halen. Wij kregen in 1990 de eerste pc en het zou nog jaren duren voordat fotos en documenten opgeslagen werden. Ik heb nog wel een archief waarin enkele zaken van Veluwemeer zitten, maar het is qua data niet betrouw-baar en zal van eind jaren 90 stammen, denk ik.

De watersportvereniging had toentertijd een bestuur waarvan ik nog enkele namen ken. Onder anderen de gebroeders Berendsen en Peter Overes. De onderlinge wedstrijden bestonden voornamelijk uit die met de Sharpies en enkele losse boten. Wij zeilden met de Spanker 353 mee op handicap. De Sharpies waren sneller in het kruisrak en meestal als eerste bij de boventon. De spanker kon daarna zijn spinnaker zetten en gaan inhalen. Dat vingen de Sharpiezeilers eenvoudig op door op te loeven, wat voor een spinnaker geen eenvoudige opgave en maar beperkt mogelijk is. De zeilers waren toen Hans en Karel Willemsen, Henk, Peter en Jamie van Dorst en Jan Woertman met Freek als fokkemaat en de heer van Zelst.